PlayTime (FCI) BEATA „Dziunia”

Pierwsza duma, wielka niezależność i pierwotne zaufanie na leśnych ścieżkach.

Beata, w naszym domu czule nazywana Dziunią lub Dziudziutkiem, zajmuje w historii hodowli PlayTime miejsce absolutnie wyjątkowe. Pochodzi z naszego pierwszego, debiutanckiego miotu akit amerykańskich, którego narodziny były dla nas ogromnym przeżyciem. Na świat przyszło aż dziewięć szczeniąt, stawiając przed nami zupełnie nowe wyzwania, ale przynosząc również mnóstwo wzruszeń i niezapomnianych chwil. Ich mamą była Molly — nasza pierwsza akita amerykańska, założycielka hodowli, której nie ma już z nami, lecz na zawsze pozostanie ważną częścią historii PlayTime oraz naszych serc. Z tego szczególnego miotu postanowiliśmy zatrzymać w domu dwoje rodzeństwa: Beatę oraz jej brata Bartosza. Z ich imionami wiąże się jedna z naszych ulubionych rodzinnych anegdot. Ponieważ Bartosz wyrósł na potężnego, imponującego samca, szybko zyskał przydomek „Koksu”. Jego siostra, dla zachowania odpowiedniej dawki naszego hodowlanego humoru, została przekornie nazwana Dziunią — uroczą i dumną „dziewczyną Koksa”. Już jako szczenię Beata wyróżniała się niezwykłą bystrością, samodzielnością oraz silnym charakterem. Błyskawicznie przyswajała nowe umiejętności, uważnie obserwowała otoczenie, a przy tym wyraźnie pokazywała, że lubi podejmować własne decyzje. Od najmłodszych lat ceniła swoją przestrzeń, znajome rytuały oraz spokojny czas spędzany z ukochanym człowiekiem. Nigdy nie była sunią, która za wszelką cenę zabiegała o towarzystwo innych psów. Jej niezależność, inteligencja i potrzeba autonomii do dziś przypominają mi, jak fascynująca potrafi być pierwotna natura akity amerykańskiej.

Dziunia dorastała w okresie, kiedy nie dysponowałam jeszcze tak rozbudowaną wiedzą z zakresu psiej komunikacji, emocji oraz świadomego wspierania kompetencji społecznych, jaką zdobywam obecnie. Przez wiele lat jej kontakty z innymi psami nie były organizowane i analizowane w taki sposób, w jaki robię to dzisiaj. Z czasem coraz wyraźniej dostrzegałam, że Beata potrzebuje dużo przestrzeni, przewidywalności oraz możliwości samodzielnego decydowania o tym, czy i w jaki sposób chce nawiązać kontakt. W sytuacjach budzących jej niepewność potrafi bardzo stanowczo wyznaczać granice, zarówno innym psom, jak również ludziom. Nie zawsze są to komunikaty subtelne, dlatego tak ważne jest dla mnie ich prawidłowe rozumienie oraz respektowanie. Dzięki wiedzy zdobywanej podczas szkoleń i konsultacji behawioralnych nauczyłam się jeszcze uważniej obserwować jej potrzeby, lepiej rozpoznawać oznaki napięcia oraz odpowiednio organizować sytuacje społeczne. Stopniowo zaczęłam zauważać pozytywne zmiany: Dziunia stała się bardziej ciekawa otoczenia, chętniej poznaje nowe miejsca, a w sprzyjających warunkach potrafi swobodniej komunikować się z innymi psami. Szczególnie wzrusza mnie rozwój jej relacji z wnuczką Tincią. Julia, dzięki swojej otwartości oraz umiejętności dostosowywania zachowania do reakcji drugiego psa, stopniowo zdobywała zaufanie babci. Dziś ich kontakty są dla mnie jednym z najpiękniejszych przykładów tego, jak wiele może zmienić cierpliwość, odpowiednie wsparcie i poszanowanie indywidualnych granic. Nie oczekuję, że Beata nagle stanie się duszą psiego towarzystwa. Najważniejsze jest dla mnie to, że coraz częściej potrafi odnajdywać spokój i poczucie bezpieczeństwa w sytuacjach, które wcześniej sprawiały jej trudność.

Poza niezależnym charakterem Dziunia ma jeszcze jedną cechę, którą trudno przeoczyć — jest prawdziwym, niepoprawnym łakomczuchem! Jedzenie zajmuje w jej świecie miejsce szczególne, a umiejętność wypatrywania i wyszukiwania najmniejszych kąsków osiągnęła niemal mistrzowski poziom. Czasami odnosimy wrażenie, że potrafi wyczuć coś smakowitego z odległości kilometra, nawet jeśli my nie dostrzegamy absolutnie niczego. Kiedy uda jej się znaleźć wyjątkowo atrakcyjny kąsek, bywa tak zachwycona swoim odkryciem, że podczas przełykania wydaje charakterystyczne, krótkie, wysokie dźwięki: „pip, pip!”. Ten zabawny odgłos stał się jednym z jej znaków rozpoznawczych. Co ciekawe, podobnie „pipa” również jej syn Franciszek, szczególnie kiedy nie może doczekać się upragnionego spaceru. Żartujemy więc, że Grubcio odziedziczył po mamie nie tylko urodę i wrażliwość, lecz także rodzinny talent do pipania! Jednak największą dumę przynoszą mi dziś nasze wspólne leśne wyprawy. Beata zawsze była sunią o silnym instynkcie łowieckim, ogromnej ciekawości świata oraz wyraźnej potrzebie niezależności. Dzięki stopniowej pracy nad komunikacją, przywołaniem i wzajemnym zaufaniem nasze spacery stały się znacznie spokojniejsze. Długa linka pozwala Dziuni swobodnie poznawać zapachy oraz eksplorować otoczenie, a nam zapewnia możliwość zadbania o jej bezpieczeństwo. Najbardziej wzruszają mnie chwile, kiedy Beata zauważa leśną zwierzynę, zatrzymuje się, obserwuje ją, po czym potrafi zrezygnować z pogoni i wrócić do nas na przywołanie albo ponownie zająć się węszeniem. Nie zawsze jest to łatwe, dlatego nadal dbamy o odpowiednie warunki spacerów oraz bezpieczeństwo dzikich mieszkańców lasu. Dla mnie te momenty mają jednak ogromne znaczenie. Pokazują, jak wiele można osiągnąć dzięki cierpliwości, konsekwencji i współpracy, która nie wymaga odbierania psu jego naturalnej niezależności. Dziunia nie musi rezygnować ze swojej pierwotnej natury, żebyśmy mogli cieszyć się wspólnym spacerem opartym na zaufaniu.

W naszym domowym stadzie Beata pełni rolę dostojnej seniorki, która doskonale wie, czego chce, a jeszcze lepiej — czego sobie nie życzy. Ceni spokój, własną przestrzeń oraz przewidywalną codzienność, natomiast nadmiar emocji i zbyt intensywne kontakty społeczne nie należą do jej ulubionych atrakcji. Szczególnym wyzwaniem pozostaje jej relacja z Dżesiką, partnerką jej syna Franciszka. Żartobliwie nazywamy tę sytuację klasycznym konfliktem teściowej z synową, ponieważ obie panie mają wyraziste charaktery, własne potrzeby oraz odmienne pomysły na wspólne życie. Ich wzajemne kontakty bywają napięte, a nieporozumienia między suczkami potrafią czasami wpływać również na relację Beaty z ukochanym synem Grubciem. Nie próbujemy jednak zmuszać Dziuni do akceptowania każdej sytuacji ani oczekujemy od niej bliskości, na którą nie ma ochoty. W pracy nad relacjami w stadzie kierujemy się zasadą, że bezpieczeństwo, odpowiednio zorganizowana przestrzeń oraz respektowanie granic są ważniejsze niż wymuszanie wspólnych kontaktów. Szczególnie teraz, kiedy Beata jest już seniorką, zależy nam na zapewnieniu jej spokojnej codzienności, znajomych rytuałów oraz możliwości odpoczynku bez niepotrzebnego napięcia. Staramy się dostrzegać nawet drobne oznaki poprawy, cieszyć spokojnymi chwilami i nie przyspieszać zmian ponad jej możliwości. Dziunia nauczyła mnie, że prawdziwe zrozumienie psa nie zawsze oznacza dążenie do większej otwartości czy towarzyskości. Czasami najważniejsze jest zaakceptowanie jego charakteru, uszanowanie potrzeby dystansu oraz stworzenie warunków, w których może po prostu być sobą. Beata pozostaje dla mnie niezwykłą sunią — inteligentną, dumną, niezależną, chwilami upartą, a jednocześnie bardzo wrażliwą i głęboko przywiązaną do swoich ludzi. Jest żywym wspomnieniem naszego pierwszego miotu akit, ukochaną córką niezapomnianej Molly oraz jedną z najważniejszych nauczycielek na mojej kynologicznej drodze. Obserwowanie jej rozwoju, szczególnie teraz, kiedy wspólnie odkrywamy nowe możliwości porozumienia, daje mi ogromną satysfakcję. Bo prawdziwa miłość do psa nie polega na zmienianiu go według własnych oczekiwań, lecz na poznawaniu jego świata i zapewnianiu mu szczęśliwego życia w zgodzie z jego naturą.

Codzienność Dziuni – historia naszej dumy w kadrze

*

Metryka i Informacje Hodowlane

• Oficjalny przydomek: PlayTime (FCI) BEATA „DZIUNIA”
• Płeć: Sunia (na emeryturze)
• Data urodzenia: 19.05.2018 rok
• Umaszczenie: brązowe
• Wymiary: 62 cm, 35 kg
• Rodowód: Wielopokoleniowy, udokumentowany rodowód ZKwP / FCI
• Tytuły wystawowe: rozpoczęty Grand Champion Polski, Champion Polski, Młodzieżowy Champion Polski
• Ojciec: No Divas ASGARDIAN
• Matka: MOLLY Rancho Amerdog

*

Certyfikaty Zdrowotne i Badania Genetyczne

• APARAT RUCHU: HD A
• OCZY: CLEAR
• TARCZYCA: w normie (sprawdzane raz na 1-2 lata)
• BIOCHEMIA: w normie (sprawdzane raz na 1-2 lata)
• MORFOLOGIA: w normie (sprawdzane raz na 1-2 lata)
  

*

Eksterier i Anatomia w ocenie sędziowskiej

• bardzo ładna i sucza w wyrazie;
• dobrej wielkości; mocnej budowy;
• doskonałe proporcje;
• bardzo dobre przedpiersie;
• piękna i typowa głowa;
• uszy dobrze osadzone oraz noszone, odpowiedniej wielkości;
• oko małe i dobrze osadzone;
• nożycowaty, prawidłowy zgryz;
• pojemna klatka piersiowa;
• ładna, długa szyja;
• doskonała linia górna jak i dolna oraz kątowanie;
• idealnie proporcjonalna i elegancka w wyrazie;
• dobrze osadzony i noszony ogon;
• piękna w ruchu; ruch wydajny i dynamiczny, płynny;
• szata świetnej jakości;
• doskonały temperament.

*

Profil emocjonalny i charakter w ocenie behawioralnej

*

Sukcesy Wystawowe i Tytuły

POLISH JUNIOR CHAMPION, POLISH CHAMPION

1x BOB
4x BOS

1x CACIB
1x res.CACIB

3x Junior CAC
6x CAC

4x Best Female
12x Excellent

11x Place I (Gold medal)
3x Place II (Silver medal)

*

Ukończone Kursy, Warsztaty, Szkolenia

• 07.2022 – 09.2022 kurs „Kurs wychowawczy dla psów powyżej 1 roku” w szkole dla psów „PSY i MY”
• 05.2022 – 06.2022 kurs „Handling dla początkujących” organizowany przez ZKwP oddział Łódź
• 01.10.2025 warsztaty „Psie Spotkania” w Wojtków Szkolenia
• 03.11.2025 indywidualna konsultacja behawioralna z Piotrem Wojtków
• 29.04.2026 warsztaty „Psie Spotkania” w Wojtków Szkolenia
• 08.05.2026 indywidualna konsultacja behawioralna online z Piotrem Wojtków
• 20.05.2026 indywidualna konsultacja behawioralna online z Piotrem Wojtków
• 29.04.2026 warsztaty „Psie Spotkania” w Wojtków Szkolenia
• 30.07.2026 indywidualna konsultacja behawioralna z Piotrem Wojtków
• 13.08.2026 indywidualna konsultacja behawioralna z Piotrem Wojtków
• 10.09.2026 indywidualna konsultacja behawioralna z Piotrem Wojtków
• 24.09.2026 indywidualna konsultacja behawioralna z Piotrem Wojtków

*

PEŁNA GALERIA ZDJĘĆ